من دیدیم او نیز می دید
آن ژنده پوش جوان را که ناگاه
صرع دروغینش از پا درانداخت
یک چند نقش زمین بود
آنگاه
غلت دروغینش افکند در جوی
جویی که لای و لجنهای آن راستین بود
و آنگاه دیدیم با شرم و وحشت
خون ، راستی خون گلگون
خونی که از گوشه ی ابروی مرد
لای و لجن را به جای خدا و خداوند
آلوده ی وحشت و شرم می کرد
در جوی چون کفچه مار مهیبی
نفت غلیظ و سیاهی روانبود
می برد و می برد و می برد
آن پاره های جگر ، تکه های دلم را
وز چشم من دور می کرد و می خورد
مانند زنجیره ی کاروانهای کشتی
کاندر شفقها ،‌فلقها
در آبهای جنوبی
از شط به دریا خرامند و از دید گه دور گردند
دریا خوردشان و سمتور گردند
و نیز دیدیم با هم ، چگونه
جن از تن مرد آهسته بیرون می آمد
و آن رهروان را که یک لحظه می ایستادند
یا با نگاهی بر او می گذشتند
یا سکه ای بر زمین می نهادند
دیدیم و با هم شنیدیم
آن مرد کی را که می گفت و می رفت : این بازی اوست
و آن دیگیر را که می رفت و می گفت : این کار هر روزی اوست
دو لابه های سگی را سگی زرد
که جلد می رفت ،‌ می ایستاد و دوان بود
و لقمه ای پیش آن سگ می افکند
ناگه دهان دری باز چون لقمه او را فرو برد
ما هم شنیدیم کان بوی دلخواه گم شد
و آمد به جایش یکی بوی دشمن
و آنگاه دیدیم از آن سگ
خشم و خروش و هجویمی که گفتی
بر تیره شب چیره شد بامداد طلایی
اما نه ، سگ خشمگین مانده پایین
و بر درخت ست آن گربه ی تیره ی گل باقلایی
شب خسته بود از درنگ سیاهش
من سایه ام را به میخانه بردم
هی ریختم خورد ،‌ هی ریخت خوردم
خود را به آن لحظه ی عالی خوب و خالی سپردم
با هم شنیدیم و دیدیم
میخواره ها و سیه مستها را
و جامهایی که می خورد بر هم
و شیشه هایی که پر بود و می ماند خالی
و چشم ها را و حیرانی دستها را
دیدیم و با هم شنیدیم
آن مست شوریده سر را که آواز می خواند
و آن را که چون کودکان گریه می کرد
یا آنکه یک بیت مشهور و بد را
می خواند و هی باز می خواند
و آن یک که چون هق هق گریه قهقاه می زد
می گفت : ای دوست ما را مترسان ز دشمن
ترسی ندارد سری که بریده ست
آخر مگر نه ، مگر نه
در کوچه ی عاشقان گشته ام من ؟
و آنگاه خاموش می ماند یا آه می زد
با جرعه و جامهای پیاپی
من سایه ام را چو خود مست کردم
همراه آن لحظه های گریزان
از کوچه پسکوچه ها بازگشتم
با سایه ی خسته و مستم ، افتان و خیزان
مستیم ، مسیتم ، مستیم
مستیم و دانیم هستیم
ای همچو من بر زمین اوفتاده
برخیز ، شب دیر گاهست ، برخیز
دیگر نه دست و نه دیوار
دیگر نه دیوار نه دست
دیگر نه پای و نه رفتار
تنها تویی با من ای خوبتر تکیه گاهم
چشمم ، چراغم ، پناهم
من بی تو از خود نشانی نبینم
تنهاتر از هر چه تنها
همداستانی نبینم
با من بمان ای تو خوب ، ای بیگانه
برخیز ، برخیز ، برخیز
با من بیا ای تو از خود گریزان
من بی تو گم می کنم راه خانه
با من سخن سر کن ای سکت پرفسانه
ایینه بی کرانه
می ترسم ای سایه می ترسم ای دوست
می پرسم آخر بگو تا بدانم
نفرین و خشم کدامین سگ صرعی مست
این ظلمت غرق خون و لجن را
چونین پر از هول و تشویش کرده ست ؟
ایکاش می شد بدانیم
ناگه غروب کدامین ستاره
ژرفای شب را چنین بیش کرده ست ؟
هشدار ای سایه ره تیره تر شد
دیگر نه دست و نه دیوار
دیگر نه دیوار نه دوست
دیگر به من تکیه کن ، ای من ، ای دوست ، اما
هشدار کاینسو کمینگاه وحشت
و آنسو هیولای هول است
وز هیچیک هیچ مهری نه بر ما
ای سایه ، ناگه دلم ریخت ، افسرد
ایکاش می شد بدانیم
نا گه کدامین ستاره فرومرد ؟

تو چاره ای کن که می توانی
گر ز دل بر آرم آهی
آتش از دلم ریزد
چون ستاره از مژگانم
اشک آتشین ریزد
چو کاروان رود،فغانم از زمین، بر آسمان رود
دور از یارم خون می بارم
نه حریفی تا با او غم دل گویم
نه امیدی در خاطر که تو را جویم
ای شادی جان، سرو روان، کز بر ما رفتی
از محفل ما، چون دل ما، سوی کجا رفتی
تنها ماندم، تنها رفتی
به کجایی غمگسار من؟، فغان زار من بشنو باز آ، باز آ
از صبا حکایتی ز روزگار من بشنو باز آ،
باز آ سوی رهی
چون روشنی از دیده ما رفتی
با قافله باد صبا رفتی
تنها ماندم
تنها رفتی

آسمان آسمانه بيابان است
هفت پشت فرشتگان لرزيد از صداي شكستن بالت
مرگ در كوچه مي وزد امشب...

و امشب در شب آرزوها ، آرزو مي كنم كه هيچ كسي داغ غم از دست دادن عزيزانش رو نبينه چون ممكنه مثل ما چنان بشكنه كه حتي صداي شكستن دلش رو تا فرسنگها بشه شنيد . پرستوهاي سفر كرده را به خاطر بسپار چون روزي  زمان بازگشتشان فرا مي رسد ولي تو با دستان تهي فقط شرمسار از نگاهشان سر به زير افكنده اي ...

گفتی تا شقایق هست زندگی باید کرد

شقایق هست اما تو نیستی

چه باید کرد؟

گفتي از پلك هاي خواب آلود دريا

بوي شب و سكوت و ستاره مي آيد

بوي شكوفه ي ساده دلواپسي هاي ....

 ابرك زخمي دير پاي من مظلومكم ...

چه ساده از بوي نارنج و ترنج و بابونه

چه ساده از هواي مرطوب اين سرزمين

گذشتي.....

*

خرش يه شب
ماه می‌آد بيرون،
از سر اون کوه
بالای دره
روی اين ميدون
رد می‌شه خندون...

يه شب ماه می‌آد
يه شب ماه می‌آد
...

در نوازش هاي باد ،
در گل لبخند دهقانان شاد ،
درسرود نرم رود ،
خون گرم زندگي جوشيده بود .

نوشخند مهر آب ،
آبشار آفتاب ،
در صفاي دشت من كوشيده بود .

شبنم آن دشت ، ازپاكيزگي ،
گوييا خورشيد را نوشيده بود !

روزگاران گشت و .... گشت :

داغ بر دل دارم از اين سرگذشت ،
داغ بر دل دارم از مردان دشت .

ياد باد آن خوش نوا آواز دهقانان شاد
ياد باد آن دلنشين آهنگ رود
ياد باد آن مهرباني هاي باد
” ياد باد آن روزگاران ياد باد “

دشت با اندوه تلخ خويش تنها مانده است
زان همه سرسبزي و شور و نشاط
سنگلاخي سرد بر جا مانده است !

آسمان از ابر غم پوشيده است ،
چشمه سار لاله ها خوشيده است ،

جاي گندم هاي سبز ،
جاي دهقانان شاد ،
خارهاي جانگزا جوشيده است !

بانگ بر مي دارم از دل :
- ” خون چكيد از شاخ گل ، باغ و بهاران را چه شد ؟
دوستي كي آخر آمد ، دوستداران را چه شد ؟‌“

سرد و سنگين ، كوه مي گويد جواب :
- خاك ، خون نوشيده است !

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند که این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش باز کن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

   سفر به بلندای سخره سیمرغ

   زندگی،

   زیستن رازی ست بزرگ ،

   رازی که جریان دارد.

    زندگی ،

   یک روند و شدن دائمی ست.

    زندگی ، جاریست.

   زندگی ، با زندگی حاصل می شود،

   نه با نظریه پردازی پیرامون زندگی،

    زندگی،

   هم خودش زیباست و هم اسمش.

    هیچ کلمه ای به زیبایی و دقت کلمه "زندگی" ،

   برای معنای خود وضع نشده است.

    اگر به دنبال آن هستی که ،

   معنای زندگی را نه در زندگی،

   بلکه خارج از آن،

   در نظریات و فرضیات مرده و بسته بیابی،

   نه تنها معنای زندگی را ،

   بلکه خود زندگی را نیز از دست می دهی.

   زندگی را در زندگی ودر متن مرگ،

   که روی دیگر این سکه است ،

   باید معنا کرد.

    زندگی و مرگ ،

   هر دو،

   در جایی منتظر تو نیستند،

   آنها هم اکنون در تو اتفاق می افتند.

    این حادثه ها ،

   در قلب تو می تپند،

   با نفس تو به ریه هایت می روند

   و بیرون می آیند.

    بنابراین ،

   تو ، هم زندگی را در خود داری

   و هم مرگ را،

   پس معنای آنها را در خود جستجو کن.

    جستجوی معنای اینها،

   در خارج از وجود تو،

   کاری عبث و بی نتیجه است....

    تو چنان مسحور زندگی شده ای که

   مرگ را دوشادوش خود نمی بینی.

   مرگ تو نیز

   همراه زندگی تو می بالد و بزرگ می شود.

   همانطور که زندگی در طی شصت هفتاد سال

   به اوج خود می رسد.

    در همین نقطه اوج است که مرگ و زندگی،

   یکدیگر را ملاقات می کنند.

   آن ها همواره با هم حرکت می کنند و

   در اوج زندگی تو،

   به هم می رسندو

   یکی می شوند.

    آن هایی که می خواهند زندگی را بشناسند،

   باید مرگ را نیز بشناسند.

   آن هایی که مرگ را نمی شناسند ،

   زندگی را نیز نخواهند شناخت......

    زیرا مرگ نیمی از زندگی است.

   اگر از مرگ بترسی ،

   زندگی کاملی نخواهی داشت

   و همان زندگی ناقص تو نیز

   همواره در سایه مرگ خواهد بود.

   مرگ ، هر آن ممکن است بیاید.

   مرگ سرزده خواهد آمد

   و پیشاپیش یادداشتی برایت نخواهد فرستاد.

   مرگ میهمان سرزده است.

   بسیاری از آدمها

   از این میهمان سرزده می ترسند.....

    هر مرگی باید تو را به ساحتی ببرد.

   ساحت نهایی همه مرگها

   و زایشهای دوباره تو ،

   خداست.

   در خداست که تو آرام می گیری

   و از چرخه دغدغه ها،

   ترسها،

   و مرگهای مداوم،

   رها می شوی.

   دوست دارید از راز مرگ با خبر شوید.

   اما اگر این راز را در دل زندگی نیابید،

   پس چگونه آن را خواهید یافت؟

    مرگ در تو رشد می کند،

   نیازی نیست که به دنبال آن بگردی.

   فقط کافیست جویای قلب زندگی خود باشی.

   آن جاست که مرگ خود را نیز ملاقات می کنی،

   مرگی که سایه زندگی توست.

   تو نمیتوانی سایه را از خود بگیری،

   اما اگر صاحب سایه را در دستان خود بگیری،

   سایه را نیز گرفته ای.

    مرگ را نمی توان ادراک کرد.

   اغلب مردم با دروغ زندگی می کنند.

   آن ها هیچگاه از خود نپرسیده اندکه کیستند.

   آن ها هیچگاه در باره زندگی تامل نکرده اند.

   اما اگر این راز را در دل زندگی نیابید.

   پس چگونه آن را خواهید یافت.

    این جمله ها بار معنایی بسیاری در دل دارند:

   مرگ از بیرون نمی آید،

   مرگ در درون تو رشد میکند.